กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 83: ชั้นสองออร์เดอร์ทะลักแล้ว
“...เมื่อวานนายไม่ได้ซื้อของกินให้หลงหยามาตั้งเยอะหรอกเหรอ เอาเงินมาจากไหนอีก”
หลงเชี่ยนถาม
เมื่อวานหลงสือเอาแต่พูดว่าอยากให้หลงหยาที่กำลังถูกเกณฑ์แรงงานได้กินเมนูใหม่ของเถ้าแก่ เขาจึงควักเงินตัวเองซื้ออาหารไปกองใหญ่
“ห่วงน้องสาวก็เรื่องหนึ่ง แต่ฉันจะไม่เหลือเงินติดตัวสักเหรียญได้ยังไง” หลงสือทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘พวกคุณไม่เข้าใจหรอก’
“แล้วในจดหมายนายไม่ได้เขียนหรือไงว่าเงินทุกเหรียญแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ...” เหล่าหูที่เห็นหลงสือเขียนจดหมายกับตาถามขึ้น
“เขียนแบบนั้นก็ไม่ผิดนี่ ฉันไม่ได้เขียนสักหน่อยว่าใช้เงินหมดแล้ว ภาษามันต้องมีการปรุงแต่งบ้าง ถ้าไม่เขียนให้ดูน่าสงสารหน่อย น้องสาวฉันจะซาบซึ้งและรู้สึกผิดต่อฉันได้ยังไง”
เหล่าหู “ที่นายเขียนนั่นเรียกว่าปรุงแต่งภาษาแล้วเหรอ”