กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“สหายหลิน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ในตู้โดยสารเสียงดังไปหน่อย ผมฟังไม่ชัด”
เจียงวั่งมองหลินเจียเจียด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ พลางปลดกระดุมเสื้อไปด้วยตอนพูด
พอถูกเขาจ้องแบบนั้น หลินเจียเจียก็สะดุ้งเฮือก ความหนาวเย็นแล่นจากกระดูกสันหลังขึ้นไปตลอดแนว
หลินซูหลงสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างว่องไว ตอนที่หลินเจียเจียดื้อจะพูดต่อ เขาตบหน้าเธอก่อนหนึ่งฉาด
เสียงฉาดดังลั่นตู้โดยสาร หลินเจียเจียกุมหน้าไว้ มองหลินซูหลงด้วยความไม่อยากจะเชื่อและเจ็บแค้น
เจียงวั่งมองหลินซูหลงแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แล้วติดกระดุมเสื้อกลับให้เรียบร้อย
“คุณ คุณตบฉัน!!”