ตอนที่ 147 ขนหัวลุกแล้ว

ตอนนี้โรงงานยังเล็ก คนน้อย ทำอะไรก็ขาดนู่นขาดนี่ แถมยังใช้แรงคนล้วน ผู้อำนวยการโรงงานกว่างขยันขันแข็งขนาดนี้ ถึงตอนนั้นโรงงานมีเงินหาเครื่องจักรมาได้บ้าง ความเร็วในการผลิตเร็วขึ้น จะทำสินค้าใหม่ก็แค่ชั่วพริบตา

“นายไม่มีความเห็นอะไรก็จริง แต่ผมฟังจากน้ำเสียงผู้อำนวยการโรงงานกว่างแล้ว ท่าทางเขาจะมาขอความเห็นจากเธอ”

ฝีเท้าของสวี่จือโย่วชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นในทันที

เธอมองเจียงวั่งด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “พี่ว่าไงนะ? ผู้อำนวยการโรงงานกว่างจะมาหาข้อยหรือ??”

ได้ยินสำเนียงบ้านเกิดที่ฝืน ๆ ของสวี่จือโย่ว รอยยิ้มที่มุมปากของเจียงวั่งก็เก็บไม่อยู่เลย สุดท้ายก็หลุดขำพรืดออกมา