เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ฝืนบังคับ
เมื่อเผชิญกับสายตาของเจียงชวีเฉียว เหลียงวั่งซูไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดหรือทำสิ่งใดต่อไป รู้เพียงว่าตนรู้สึกประหม่าอย่างไร้สาเหตุ
ยามนี้นางยังไม่แข็งแกร่ง จิตใจยังอ่อนเยาว์ ทว่าก็เข้าใจความรู้สึกไม่มั่นคงยามชะตาชีวิตตกอยู่ในมือผู้อื่นได้แล้ว ในความพร่าเลือนนั้น ความรู้สึกไม่ยอมจำนนพลันก่อตัวขึ้น!
ยังไม่ทันที่นางจะคิดให้ลึกซึ้งกว่านี้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู “เจ้ามากราบอาจารย์ผู้นี้เป็นอาจารย์เถิด!”
เจียงชวีเฉียวเอ่ยถ้อยคำชวนตะลึง เขาไม่ได้ทุบตีนางหรือฆ่านาง กลับคิดจะรับนางเป็นศิษย์ ทว่าเหลียงวั่งซูกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจ
คนผู้นี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
เหลียงวั่งซูยังไม่ทันเอ่ยปาก เจียงชวีเฉียวก็ยิ่งมองนางยิ่งพึงพอใจแล้ว
การมาโลกปุถุชนครานี้ กลับทำให้เขาได้พบสมบัติล้ำค่าชิ้นใหญ่เช่นนี้