เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 “พยัคฆ์ขวางทาง”
เหลียงวั่งซูเข้าใจอย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น นิ้วมือของนางขยับเล็กน้อย แต่ก็อดใจไม่แตะจี้หยกไว้
หากใช้จี้หยกทำให้เจียงชวีเฉียวหวาดกลัวจนล่าถอยได้ก็ดี นี่คือความคิดของเหลียงวั่งซู
เจียงชวีเฉียวเข้าใจความเงียบของนางว่าเป็นการยืนยันว่าตนเดาถูก มิฉะนั้นผู้ฝึกตนขั้นกลั่นลมปราณคนหนึ่งจะมีสิ่งของที่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแปรเทพถ่ายเทพลังวิญญาณใส่ด้วยตนเองเพื่อมอบให้ผู้เยาว์ใช้ป้องกันตัวได้อย่างไร?
“แล้วขั้นแปรเทพจะทำอะไรได้เล่า ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้รับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าก็ไม่นับว่าแย่งศิษย์ของใครมา”
เจียงชวีเฉียวคิดได้อย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าเหตุใดผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพผู้นั้นจึงยอมปล่อยต้นกล้ารากวิญญาณฟ้าที่มีค่าสถานะเต็มไป แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่รับนางเป็นศิษย์ เขาก็ขอรับนางไว้แล้วกัน