กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 เปลี่ยนมาบำเพ็ญเคล็ดจิต
ทันใดนั้น เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหยิบโลงศพใบหนึ่งออกจากแหวน คนที่นอนสงบนิ่งอยู่ข้างในก็คือจู๋เฟิง ศิษย์พี่ของเหลียงวั่งซู
เว่ยหยวนคอยเก็บรักษาร่างของเขาไว้อย่างระมัดระวังแทนนาง เพราะรู้ว่าแม้การได้พบจู๋เฟิงจะทำให้นางเศร้าใจ แต่อย่างไรก็ดีย่อมดีกว่าไม่เหลือแม้แต่กระดูก
เป็นดังที่คาด สายตาของเหลียงวั่งซูพลันหันมามอง นางลอยลงจากกิ่งไม้อย่างแผ่วเบาแล้วคุกเข่าลงหน้าโลง มองอีกฝ่ายอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยกับเว่ยหยวนเสียงเบาว่า “ขอบใจเจ้า”
เว่ยหยวนมองนางอย่างระมัดระวัง เหลียงวั่งซูสงบนิ่งกว่าที่เขาคิดไว้
เขาไม่รู้ว่า ก่อนหน้านี้อารมณ์ของเหลียงวั่งซูแปรปรวนอย่างหนักไปแล้ว บัดนี้จึงเป็นสภาพจิตใจหลังจากได้ระบายความรู้สึกออกมา