เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219 พบพาน
สภาพของนางในตอนสุดท้ายเป็นเช่นนั้น เว่ยหยวนช่วยนางกลับมาได้อย่างไร เหลียงวั่งซูนึกภาพไม่ออก
นางเองก็ไม่คาดคิดว่าจะมีวันที่ได้ฟื้นขึ้นมาอีก
นางลูบกำไลบัวบนมือ กำไลยังอยู่ อย่างไรเสียมันก็เป็นสมบัติวิญญาณโบราณที่ผูกติดกับดวงจิตวิญญาณของนาง
บิดากับศิษย์พี่ใหญ่ยังอยู่ข้างใน ความโศกเศร้าหนักอึ้งวาบผ่านหว่างคิ้วของเหลียงวั่งซู
แต่นางไม่ใช่คนที่คิดสั้นเพราะความสูญเสีย การต่อสู้กับโม่เซิ่งทงในคราวนั้นเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เมื่อไม่มีศัตรูอยู่ตรงหน้า นางก็ไม่จำเป็นต้องเต็มไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์อีก
นางถามเสี่ยวเป่าว่า “เจ้าบอกว่าเว่ยหยวนพาข้ามาที่นี่ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”
เสี่ยวเป่าบอกนางว่าเว่ยหยวนแจวเรืออยู่บนทะเลทุกข์มาถึงเจ็ดสิบปีแล้ว ก่อนนางฟื้นมีผู้โดยสารมาจากต้นน้ำ เขาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน
มันยังบอกด้วยว่าตลอดหลายสิบปีมานี้ แทบไม่เคยจากต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้ไปเลย ไม่เคยห่างจากเหลียงวั่งซู