เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 207 ฝังเมล็ดหยินอำมหิต
เมื่อเหลียงวั่งซูเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนห่างจากโม่เซิ่งทงไม่ถึงร้อยจั้ง ในที่สุดโม่เซิ่งทงก็สังเกตเห็นนาง
ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีต วังฉีแห่งเขาเหมย หรือศิษย์สำนักเพียวเหมี่ยวที่รอดชีวิต ต่างพากันหลบเขา มีเพียงคนผู้นี้ที่เหินสวนทางผู้คนเข้าหาเขา
เขาประหลาดใจยิ่งนัก ผนึกแตกแล้ว ศิษย์ที่เหลือของสำนักเพียวเหมี่ยวต่างกำลังหนีเอาชีวิตรอด แต่ในเวลาเช่นนี้ยังมีคนเลือกเข้ามาหาที่ตายอีกหรือ?
ตั้งแต่ยังหนุ่ม โม่เซิ่งทงก็เป็นยอดอัจฉริยะในปากของผู้อื่นแล้ว
หากกล่าวว่าเหลียงวั่งซูได้รับความสำคัญมากพอในสำนักเพียวเหมี่ยว แต่ตั้งแต่เล็กยังมีเฉินเต้าฉง และเหนือขึ้นไปก็ยังมีคนอย่างเมิ่งฝานซิง
ดังนั้นทรัพยากรของสำนักเพียวเหมี่ยวกับความสนใจจากผู้อาวุโสจึงกระจายไปบ้าง