กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 208 มรณะ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งเค่อนับแต่เหลียงวั่งซูใช้เคล็ดจิตต้องห้าม เส้นผมดำขลับของนางก็เปลี่ยนเป็นสีขาวเทาแล้ว
เมื่อนางรู้สึกได้ว่าพลังชีวิตในร่างกำลังถดถอยราวกระแสน้ำลด นางกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เพียงจ้องโม่เซิ่งทงเขม็ง ราวกับจะพาความแค้นที่มีต่อเขาไปสู่ความตายด้วย
“เจ้าฝังสิ่งใดไว้ในตัวข้ากันแน่!” โม่เซิ่งทงตวาด ดวงตาตรงหน้าเริ่มเห็นเป็นสีแดงก่ำ
นี่ไม่ใช่อารมณ์ที่แท้จริงของเขา โม่เซิ่งทงรู้สึกราวกับตนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
ส่วนหนึ่งเดือดดาล อีกส่วนสงบนิ่ง
“เมล็ดหยินอำมหิต” เหลียงวั่งซูยิ้ม บอกชื่อให้เขารู้ บอกสรรพคุณให้เขาทราบ แต่เขากลับทำอะไรกับมันไม่ได้
โม่เซิ่งทงยืนยันว่าตนไม่เคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อน ทว่าบางสิ่งเพียงฟังชื่อก็พอจะมองออกถึงสรรพคุณ