กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 206 ดับสูญ
“เจ้า! บังอาจ!” คำพูดนี้ดูหมิ่นเกินไปจริง ๆ การลบหลู่ร่างของบรรพชนผู้ล่วงลับที่ละสังขารในสำนักนั้น ร้ายแรงกว่าการให้พวกเขาตายเสียอีก
“โม่เซิ่งทง หรือเจ้าก้าวเข้าสู่วิถีอธรรมแล้ว?” มิฉะนั้นจะพูดเช่นนี้ได้อย่างไร การหมายตากายเนื้อหรือดวงจิตดั้งเดิมของผู้อื่น ชัดเจนว่าเป็นการกระทำของผู้บำเพ็ญนอกรีต
“ข้ามุ่งมั่นจะทะยานสู่เซียน ย่อมไม่เข้าสู่วิถีอธรรมนั้น ข้าเพียงต้องยืมบรรพชนของพวกเจ้าเพื่อทำความเข้าใจบางสิ่ง”
“หากวันนี้เจ้ายอมเปิดเขตต้องห้ามของสำนัก ให้ข้าเข้าไปสักเที่ยว ข้ารับรองว่าวังฉีแห่งเขาเหมยจะไม่เข้าร่วมเรื่องวันนี้อีก เป็นอย่างไร?” โม่เซิ่งทงกล่าว
ทว่าพอเข้าหูบรรพชนเมิ่ง กลับฟังบาดหูยิ่งนัก