เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 127 ขั้นแก่นทองคำช่วงปลาย
“...เสี่ยวเป่า?” ตอนแรกเว่ยหยวนค่อนข้างลนลาน เขาบีบคลึงร่างนุ่มฟูของมัน แล้วยังใช้จิตสัมผัสตรวจดูภายในร่างของมันรอบหนึ่ง
ผลปรากฏว่ามันเพียงกำลังดูดซับน้ำทิพย์วิญญาณและย่อยปราณวิญญาณภายในด้วยการหลับใหล
เมื่อย่อยหมดแล้วก็คงตื่น เพียงแต่ไม่รู้ว่าสัตว์วิญญาณอย่างหนูค้นสมบัติต้องใช้เวลานานเพียงใด
แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไร? เว่ยหยวนอุ้มมันไว้
นี่ไม่ใช่สัตว์วิญญาณของเขา หากไม่กลับไปอยู่ข้างกายนายท่านเสียที คงทำให้เหลียงวั่งซูสังเกตเห็นกระมัง
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบกระเรียนกระดาษตัวหนึ่งออกจากถุงเก็บของ เขียนประโยคทิ้งไว้บนนั้น แล้วถ่ายทอดพลังวิญญาณลงไป กระเรียนกระดาษก็หายไปจากถ้ำพำนักเซียน
เขาหันกลับไปนั่งบนเบาะนั่งสมาธิ มองแขกไม่ได้รับเชิญในมือ แล้วหยิบเบาะนั่งสมาธิอีกอันออกมาวางเสี่ยวเป่าลงบนนั้น