กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 112 ลอบเข้าจวนราชครูกลางราตรี (ภาคล่าง)
“ตอนนั้นหลังจากเจ้าได้รู้ทุกสิ่งจากคำพูดเมามายของอีกฝ่าย ก็สังหารเขา แล้วคิดสวมรอยเป็นผู้สืบทอดของเปิ่นเฉินจื่อ เพื่อจะได้ครอบครองสิ่งที่เขาทิ้งไว้โดยชอบธรรมหรือ?” เว่ยหยวนไม่สนใจคำปฏิเสธของอู๋คังเหิงแม้แต่น้อย
จากนั้นเขาก็ได้คำตอบจากรูม่านตาของอู๋คังเหิงที่หดเล็กลงอย่างควบคุมไม่ได้ชั่วขณะ
“เจ้ารู้ได้อย่างไร เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย!” อู๋คังเหิงตวาด ขณะเดียวกันในใจร้อนรนยิ่งนัก ทั้งที่เสียงเคลื่อนไหวของทั้งสองคนดังมาก เหตุใดจนป่านนี้ยังไม่มีใครมาดู?
โดยเฉพาะราชครูเฉิงเทียน ปกติแล้วเขารู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในจวนนี้ราวกับฝ่ามือ แต่คืนนี้กลับเหมือนหูหนวกตาบอดไปเสียอย่างนั้น