กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 106 เหยียนหลิว
เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยพลัน อาศัยราตรีอำพรางกายเหินไปยังนครหยกที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้
เวลาผ่านไปหนึ่งคืน ยามฟ้าใกล้สาง เว่ยหยวนหาที่ปลอดผู้คนแล้วหยุดพัก
เมื่อคืนเขาเหินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็นึกสับสนจนต้องหยุดลง สาเหตุเป็นเพราะเขาไม่รู้เส้นทางไปนครหยก
ในโลกบำเพ็ญเพียร เขาซื้อแผนที่ไว้แล้ว ทั้งยังมีค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ แต่เมื่อคืนพอรู้ว่าอู๋คังเหิงอยู่ในนครหยก เขาก็ออกเดินทางไปโดยไม่ทันคิด
กว่าจะเหินไปได้ครึ่งทาง เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนไม่รู้เส้นทางเลยสักนิด
เว่ยหยวนแทบไม่เคยทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ตัวเขาเองยังอดคิดไม่ได้ว่าการกระทำของตนนั้นช่างโง่สิ้นดี