กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 107 เข้านครและตามหาอย่างลับ ๆ
เหตุผลที่เขาไม่สวมเสื้อผ้าหนา เพราะความหนาวเย็นเพียงเท่านี้รบกวนเขาไม่ได้อีกแล้ว
แต่เหยียนหลิวเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ทั้งที่หนาวจนแทบทนไม่ไหว ยังต้องรักษาท่วงท่าล่องลอยราวกับเซียนกลางลมหนาว ชวนให้คนไม่เข้าใจยิ่งนัก
ส่วนเรื่องสัตว์ป่า ด้วยจิตสัมผัสของขั้นสร้างรากฐาน การตามหาสัตว์ป่าสักสองสามตัวเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเว่ยหยวน
“ข้าเป็นพรานมาตั้งแต่ต้น จึงมีประสบการณ์อยู่บ้างเท่านั้น” เว่ยหยวนกล่าวเรียบ ๆ แล้วส่งกระต่ายให้ชูเหยียนกับชูโม่จัดการ ก่อนจะกลับไปนั่งข้างกองไฟ
วันนี้เป็นวันที่ห้าที่พวกเขาเดินทางร่วมกัน ตามที่เหยียนหลิวบอก หากรักษาความเร็วเช่นนี้ไว้ ยังต้องใช้เวลาอีกกว่าครึ่งเดือนกว่าจะกลับถึงนครหยก