ตอนที่ 13 ทำอะไรก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ โลกนี้ช่างสมจริงเสียเหลือเกิน

ตอนที่ 13 ทำอะไรก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ โลกนี้ช่างสมจริงเสียเหลือเกิน

เจ้าสาวป้ายแดงที่เนี่ยนอันเอ่ยว่า “แอบหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ” ยามนี้กำลังสาละวนอยู่กับการสำรวจภายในจวนอัครมหาเสนาบดี

เพราะอย่างไรเสียภายหน้าตนเองก็คงต้องอาศัยอยู่ที่นี่ไปอีกนาน ลานเรือนไหนอยู่ตรงจุดใดนางย่อมต้องทำความเข้าใจให้กระจ่าง มิเช่นนั้นหากเป็นเหมือนคราวก่อนที่ตามหาเรือนชิงซิ่วจนเสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วยาม คงยิ่งเสียการเสียงานเปล่า ๆ

นางพาเยว่เถาเดินทอดน่องไปรอบจวนอยู่ครึ่งค่อนวันช่วงเช้า เพิ่งจะได้เดินไปเพียงราว ๆ ครึ่งหนึ่งของจวนทั้งหมดเท่านั้น

คราวนั้นยามนางเดินสำรวจจวนเสนาบดี หากตัดห้องหับของเหล่าฮูหยิน คุณหนู และหญิงรับใช้ทิ้งไป ก็ยังใช้เวลาเดินไปเกือบทั้งวัน ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีใหญ่โตกว่าเสนาบดีนัก ซ้ำในจวนยังไร้ซึ่งฮูหยินหรือคุณหนูใด ๆ คฤหาสน์ทั้งหลังจึงใหญ่โตโอ่อ่าอย่างเหลือเชื่อ