ตอนพิเศษ 2 อวี๋เจิ้น

ตอนพิเศษ 2 อวี๋เจิ้น

ดวงอาทิตย์จวนจะโผล่พ้นขอบฟ้า หมอกยามเช้าสีเทาอมฟ้าบางเบาแผ่คลุมฟากฟ้าทิศตะวันออก สะท้อนแสงอรุณสีทองจาง ๆ พลางลอยเอื่อยช้า ๆ

ในเพิงน้ำชาข้างทางเล็ก ๆ ชานเมืองหลวงทิศตะวันออก พ่อค้าแม่ขายที่สัญจรผ่านทางสองสามคนกำลังจิบชาร้อนแกล้มซาลาเปาผักป่ากากหมูจนเกลี้ยงจาน ซ้ำยังเอาแป้งซาลาเปาคำสุดท้ายปาดคราบน้ำมันก้นจานจนสะอาดแล้วเคี้ยวกลืนลงคอ ก่อนจะตะโกนเรียกเด็กหนุ่มที่กำลังยกน้ำชาเช็ดโต๊ะอยู่ฝั่งเฉียง ๆ “น้องชาย เก็บเงิน!”

เด็กหนุ่มได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา เอามือเช็ดกับผ้าที่เอวอย่างแรงก่อนจะยื่นมือไปรับเงิน “ทั้งหมด 23 อีแปะขอรับ!”

ลูกค้าล้วงถุงเงินเก่าซอมซ่อออกมาจากเอว เทเหรียญทองแดงออกมาเต็มกำมือ หรี่ตานับรอบแล้วรอบเล่าจนแน่ใจ แล้วจึงส่งให้เด็กหนุ่มพลางพูดยิ้ม ๆ “น้องชาย เจ้ายังหนุ่มยังแน่น ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้ได้ล่ะ สู้ไปวิ่งรอกค้าขายกับพวกเราดีกว่า ปีหนึ่งไม่แน่อาจเหลือเงินกลับมาสักหลายสิบตำลึง เอามาจุนเจือครอบครัว อีกสองปีก็แต่งเมียเป็นฝั่งเป็นฝาได้สบาย...”

เขายังพูดไม่ทันจบก็โดนเพื่อนร่วมทางเอาศอกกระทุ้งเอวเข้าทีหนึ่ง

เพื่อนอีกคนหันไปบอกเด็กหนุ่ม “เจ้าหมอนี่เพิ่งเคยมาเมืองหลวงครั้งแรก ปากไม่มีหูรูด อวี๋เกอเอ๋อร์ เจ้าอย่าถือสามันเลยนะ”

พูดจบก็ลากเพื่อนร่วมทางเดินออกไป ปากก็บ่นอย่างเหลืออด “ออกมาร่อนเร่ข้างนอกหัดหุบปากสุนัขบ้าง คนเขาเป็นคนเรียนหนังสือ เป็นถึงลูกชายบ้านท่านจวี่เหริน จะมาค้าขายตกระกำลำบากกับพวกเราได้ยังไง...”