ตอนพิเศษ 3

ตอนพิเศษ 3

ครู่ต่อมาตอนที่อวี๋เกอเอ๋อร์ถือผ้าเช็ดมือแห้งเดินมา เขาไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าอวี๋เจิ้นเลย ใบหูและลำคอครึ่งซีกที่โผล่ออกมาล้วนแดงก่ำ

ผิวของเขาขาว แค่ตามตัวแดงขึ้นนิดหน่อยก็เห็นได้ชัดเป็นพิเศษ

เหยาฟางช่วยถอดเสื้อกันฝนให้อวี๋เจิ้น แล้วถือโอกาสแขวนไว้บนราวข้าง ๆ พอเห็นดังนั้นก็ยิ้มเย้า “ก่อนหน้านี้ตอนคุณหนูของพวกเราผ่านมา เจ้าหนุ่มอย่างเจ้าเอาแต่แอบมองอยู่ทุกที ตอนนี้ได้เข้ามานั่งแล้ว ทำไมถึงไม่กล้ามองเล่า”

คำนี้เอ่ยออกมา ในหัวของอวี๋เกอเอ๋อร์ก็ดังหึ่งขึ้นทันที ใบหน้าทั้งหน้าแดงราวกับเลือดจะหยด แทบจะลุกเป็นไฟอยู่ตรงนั้น

เขา “ข้า” อยู่ครึ่งค่อนวัน ก็ “ข้า” ออกมาเป็นถ้อยคำอะไรไม่ได้สักประโยค สุดท้ายได้แต่พึมพำว่า “ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ...”

เฮ้อ การแอบมองบุตรสาวบ้านอื่นอะไรทำนองนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายพึงทำจริง ๆ

เฮ้อ! ข้าผิดไปแล้ว!

เหยาฟางกับคนอื่น ๆ ได้แต่กลั้นหัวเราะ

โธ่ เจ้าหนุ่มนี่น่าสนุกจริง ๆ!