กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนพิเศษ 1: ศิษย์พี่รอง
เช้าตรู่ช่วงต้นเดือนเก้า รถม้าบรรทุกของเต็มคันหลายคันเคลื่อนตัวอย่างเอื่อยเฉื่อยเข้าสู่เมืองหลวงพร้อมกับแสงอรุณแรกของวัน
หัวกลม ๆ สองหัวทนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ไหว มุดหน้าออกมาจากหน้าต่างรถม้า มองสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ศิษย์พี่ นี่คือเมืองหลวงเหรอขอรับ คึกคักจังเลย!”
ชายหนุ่มที่ขับรถม้าอยู่ข้างหน้าชะลอความเร็วลงตามสัญชาตญาณ พอได้ยินแบบนั้นก็พูดยิ้ม ๆ “มันแน่อยู่แล้วสิ”
พูดพลาง เขาก็อดเหลียวมองอาคารบ้านเรือนที่เรียงรายสลับซับซ้อนสองข้างทางกับฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่ไม่ได้ เหมือนพูดกับสองศิษย์น้อง และเหมือนพูดกับตัวเองไปด้วย “นี่แหละคือเมืองหลวง!”
ช่างครึกครื้นอะไรขนาดนี้!
รถม้าคันหน้าสุดก็มีหัวโผล่ออกมาเหมือนกัน เป็นชายอายุราวสามสิบกว่าปี หน้าเหลี่ยม ดูน่าเกรงขาม พอได้ยินเสียงก็ชำเลืองมองมาด้านหลังแวบหนึ่ง “เสี่ยวหยาง เสี่ยวหลิ่ว หดหัวกลับเข้าไปให้หมด! เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะหัวเราะเยาะเอา!”
เด็กทั้งสองคนสะดุ้งโหยง รีบมุดหัวกลับเข้าไปข้างในทันที
อาจารย์เข้มงวดเอาเรื่อง ถ้าคนในคณะฝึกท่าทางประจำวันได้ไม่ดีก็โดนตีไม่ใช่น้อย ๆ ทุกคนเลยกลัวเขากันหมด
ล้อรถบดไปบนถนนปูหินเรียบเสมอดังเอี๊ยดอ๊าด วิ่งลึกเข้าไปอีกราวครึ่งชั่วยามกว่า ถึงได้มาถึงจุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้ นั่นก็คือเรือนชิ่งลี่