เหมือง

เหมือง

ยุคนี้สมัยนี้ คนที่กล้าออกทะเลไปค้าขายย่อมใจกล้าบ้าบิ่นเป็นธรรมดา ก่อนหน้านี้ชุยฮั่นถึงขนาดรู้ทั้งรู้ว่าซือเยี่ยนสิงเป็นใคร ก็ยังเคยคิดจะกรรโชกทรัพย์นาง ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าใจกล้าขนาดไหน

แล้วมันคืออะไรกันแน่ ถึงทำให้คนอย่างเขาเสียความเยือกเย็นไปได้ขนาดนี้

ทันทีที่ห่อกระดาษนั่นถูกหยิบออกมา หูซานเหนียงกับหลี่จินเหมยที่ยืนอยู่สองข้างก็ขยับพรึ่บเข้าไปข้างหน้าพร้อมกัน เพราะกลัวว่าจะเป็นสิ่งของไม่ดี

ชุยฮั่นรีบเปิดห่อออกเผยให้เห็นมุมหนึ่งด้านในพลางละล่ำละลักบอก “เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้วขอรับ เป็นหิน หินแท้ ๆ เลย!”

หูซานเหนียงมองดู ก็เห็นว่าเป็นหินดำมะเมื่อมหน้าตาธรรมดาจริง ๆ แม้จะนึกสงสัยว่าเอาของพรรค์นี้มาให้เถ้าแก่เนี้ยของตนดูทำไม แต่ก็ยังหันไปขอความเห็นจากซือเยี่ยนสิง

หินงั้นหรือ

สิ่งที่เกี่ยวข้องกับหินมีเยอะแยะไปหมด แถมส่วนใหญ่ยังเป็นของดีเสียด้วย ชั่วพริบตานั้น ความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในหัวของซือเยี่ยนสิงอย่างบ้าคลั่ง

หูซานเหนียงเดินเข้าไปรับหินก้อนนั้นมาถือไว้ ลองชั่งน้ำหนักในมือดูอย่างละเอียด แล้วตรวจดูอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่ใช่ของอันตรายแปลงมา จึงประคองไปยื่นตรงหน้าซือเยี่ยนสิง

“เถ้าแก่เนี้ยเจ้าคะ เป็นหินจริง ๆ เจ้าค่ะ”