เพ่าหมัวเนื้อแกะ

เพ่าหมัวเนื้อแกะ

“...เมืองหลวงแม้จะดี แต่ไม่ใช่ที่ที่ข้าจะลงหลักปักฐานได้” เมิ่งฮุยก้มหน้าน้อย ๆ บิแป้งหมัวในมือเป็นชิ้นเล็ก ๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วหย่อนลงในชามเนื้อแกะตรงหน้าทีละชิ้น “ต้องออกไปทำงานทำการให้เป็นชิ้นเป็นอันถึงจะดี”

ไฉฉินหู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่งเสียงอืมในลำคอ พลางบิแป้งหมัวเหมือนกัน เพียงแต่มือไม้ดูคล่องแคล่วกว่าเขาเห็นได้ชัด

“เมืองหลวงน้ำลึกนัก เจ้าไม่สันทัดเรื่องพรรค์นี้ การรีบออกไปแต่เนิ่น ๆ ก็นับเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อย”

เมิ่งฮุยมาจากสำนักศึกษาอำเภออู่กง ช่วงที่เผยหยวนซานโดนลดขั้นเมื่อหลายปีก่อนเคยไปสอนหนังสือที่นั่น ทั้งคู่จึงมีความผูกพันฉันศิษย์อาจารย์ เรื่องนี้ปิดใครไม่ได้อยู่แล้ว

แถมทั้งไฉฉินหู่และซือเยี่ยนสิงต่างก็เคยอยู่ที่อำเภออู่กง ที่นั่นยังเป็นที่ตั้งตัวของซือเยี่ยนสิงด้วย พอบวกกับความสัมพันธ์ทางฝั่งเผยหยวนซานเข้าไป ต่อให้บอกว่าไม่รู้จักกันคนนอกก็คงไม่เชื่อ สู้ไปมาหาสู่กันอย่างเปิดเผยผ่าเผยไปเลยดีกว่า

พอบิแป้งก้อนแรกจนแหลก เมิ่งฮุยก็ขยับนิ้วที่เริ่มแดงก่ำแล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมา พอเหลือบมองอีกครึ่งก้อนใหญ่ที่เหลืออยู่ เขาก็ก้มหน้ารับชะตากรรม หยิบขึ้นมาบิต่อ

ซือเยี่ยนสิงเองก็กำลังนั่งบิแป้งเหมือนกัน พอได้ยินแบบนั้นจึงถามขึ้นว่า “เจ้ามีที่ที่อยากไปในใจหรือยังล่ะ”