กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นับถอยหลัง
นับตั้งแต่เถียนชิ่งได้พบกับคุณหนูอวี๋ บรรดาศิษย์ร่วมสำนักก็พากันซุบซิบอยากรู้อยากเห็นกันยกใหญ่ แม้แต่ซ่งอวิ๋นลู่ที่ซื่อตรงที่สุดก็ยังอดถามไถ่อยู่หลายหนไม่ได้
แต่คำตอบของเถียนชิ่งกลับคลุมเครืออยู่บ้าง “ก็ดีนะ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้เกะกะขัดหูขัดตากัน”
ซือเยี่ยนสิงกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก นี่มันคำตอบแบบไหนกันเนี่ย
พอซักไซ้ไล่เลียงถึงได้รู้ว่า คุณหนูอวี๋ผู้นั้นเก็บตัวเงียบจนแทบจะกลัวการเข้าสังคมอยู่แล้ว!
แม้นางจะเป็นถึงธิดาเอกของตระกูลใหญ่ แต่กลับกลัวการเข้าสังคมมาแต่กำเนิด ชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียวมากกว่า หากมีคนนอกมาชวนคุย ดวงตาก็แทบไม่รู้จะมองไปทางไหน พูดได้ไม่ทันถึงสองประโยคก็หน้าแดงแจ๋ไปถึงใบหู เสียงก็สั่นเครือไปหมด
ตอนแรกเถียนชิ่งยังกังวลว่าคงเป็นเพราะหน้าตาของตนดูน่ากลัวจนทำให้นางตกใจ ก็เลยรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง แต่พอคุณหนูอวี๋รวบรวมความกล้าบอกเล่าต้นสายปลายเหตุให้ฟัง เขาก็โล่งอกและเข้าใจในทันที
“เรื่องนี้ไม่เป็นไรหรอก พวกเราเว้นระยะห่างกันสักหน่อย แล้วก็พูดให้น้อยลงก็พอ”
คุณหนูอวี๋ก็ตอบตกลง
จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินเที่ยวตลาด โดยเว้นช่องว่างตรงกลางไว้กว้างจนคนแทรกได้ถึงสามคน ทำเอาผู้ติดตามที่เดินตามหลังมาไม่รู้จะพูดอะไรดี