กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
การแข่งขัน
หลังพ้นเทศกาลตวนอู่ ราชสำนักก็เงียบสงบลงไปหลายวันอย่างหาได้ยาก พอเลิกประชุมขุนนางต่างก็แยกย้ายกันกลับทันที
พอเห็นท้องพระโรงโล่งว่าง ฮ่องเต้ชิ่งเจินกลับรู้สึกไม่ค่อยชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น
พระองค์ทอดพระเนตรฎีกาปึกบางเฉียบที่วางอยู่บนโต๊ะพลางถอนหายใจ “พอในราชสำนักไม่มีเฝิงเถียน ก็ดูน่าเบื่อไปเลยจริง ๆ”
ไม่รู้ว่าตาแก่นั่นไปเอาเรื่องเอาราวมาจากไหนนักหนา ตอนเขายังอยู่ มีเรื่องให้ยื่นฎีกาฟ้องร้องได้ทุกวี่ทุกวัน
หวังจงพูดยิ้ม ๆ “โธ่ ฝ่าบาทตรัสอะไรอย่างนั้นพ่ะย่ะค่ะ ขุนนางไม่มีเรื่องมารายงานก็แปลว่าใต้หล้าสงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ย่อมไม่มีเรื่องใดต้องกราบทูล ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะฝ่าบาททรงปกครองบ้านเมืองได้เป็นอย่างดี ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ชิ่งเจินหัวเราะเยาะ ชี้หน้าพลางด่าปนขำ “เจ้ามันถนัดนักเรื่องใช้คารมกลบเกลื่อนหลอกเรา พูดจาไพเราะเพราะพริ้งยิ่งกว่าร้องเพลงเสียอีก”
หวังจงแกล้งทำหน้าน้อยใจ “บ่าวจะกล้าหลอกลวงได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดล้วนออกมาจากใจจริงทั้งนั้น หากฝ่าบาทไม่อยากฟัง บ่าวไม่พูดแล้วก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นอีก “แต่ถึงบ่าวไม่พูด เหล่าราษฎรทั่วหล้าต่างก็รู้แจ้งเห็นจริงในใจ และพากันซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณกันทั้งนั้นแหละพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ชิ่งเจินหัวเราะร่า ชี้นิ้วใส่เขา พลอยให้อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น