ปูนบำเหน็จ

ปูนบำเหน็จ

การฉลองปีใหม่ในยุคโบราณมันสนุกจริง ๆ ไม่มีการสลับวันหยุดชดเชย ไม่มีการทำงานล่วงเวลา แถมยังจุดพลุดอกไม้ไฟกันได้อย่างเต็มที่ เป็นความสุขที่เรียบง่ายและเพลิดเพลินที่สุดอย่างแท้จริง

พ้นคืนส่งท้ายปีไปแล้ว ฮูหยินหลินกับเจียงหุยและอวี๋เจิ้นก็แวะเวียนไปมาหาสู่กันวันเว้นวัน ทั้งสองบ้านคุยกันถูกคอเป็นปี่เป็นขลุ่ย

บางทีเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว ก็เลยอยู่กินข้าวบ้านอีกฝ่ายเสียเลย ไม่ถือเขาถือเรา

ซือเยี่ยนสิงถึงขั้นลงมือเพาะข้าวมอลต์เอง แล้วเคี่ยวน้ำตาลมอลต์ขึ้นมาหม้อหนึ่ง

น้ำเชื่อมข้นเหนียวสีเหลืองอำพัน กลิ่นหอมหวานเลี่ยนถูกอากาศหนาวเย็นเจือจางลง ยามต้องแสงแดดก็ส่องประกายระยิบระยับราวกับขี้ผึ้งชั้นดี

นางตักใส่โถให้ไฉฉินหู่ก่อนโถหนึ่ง แล้วยื่นไม้สองอันให้เขานั่งกวนเล่น

ไฉฉินหู่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก ตอนแรกก็มือไม้วุ่นลนลานอยู่บ้าง แต่เพราะเขาควงพลองชำนาญอยู่แล้ว เก้ ๆ กัง ๆ อยู่ครู่เดียวก็จับทางได้เอง จนกวนออกมาดูเข้าท่าเข้าทางไม่เบา

ตังเมไม้สองอันแรกจึงเอาไปปรนนิบัติฮูหยินหลินกับเจียงหุย ทั้งแม่แท้ ๆ และแม่ยายได้กินพร้อมกัน ไม่ลำเอียงเข้าข้างใคร

ฮูหยินหลินพูดพลางยิ้ม “แม่อายุปูนนี้แล้ว ยังจะกินลูกอมอะไรอีกล่ะ”