กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ฉลองปีใหม่
พูดก็น่าขำ ช่วงสองสามวันแรกหลังแต่งงาน ทั้งซือเยี่ยนสิงและไฉฉินหู่ต่างยังปรับตัวไม่ค่อยทัน แถมทั้งคู่ดันเป็นพวกระแวดระวังตัวสูง กลางดึกตื่นมาทีไรเป็นต้องสะดุ้งตกใจทุกที
ทำไมมีคนเพิ่มมาคนหนึ่งเนี่ย?!
อ๋อ... เราแต่งงานแล้วนี่หว่า...
สำหรับซือเยี่ยนสิงแล้ว นอกจากคนที่ต้องเจอหน้าทุกวันเปลี่ยนไป ก่อนแต่งกับหลังแต่งก็แทบไม่มีอะไรต่างกันเลย
ฮูหยินหลินเป็นผู้ใหญ่ที่เปิดกว้างและมองโลกทะลุปรุโปร่ง นางไม่เคยเรียกร้องให้ลูกสะใภ้ต้องมารับใช้ตามธรรมเนียมโบราณ
“หน้าหนาวจัดขนาดนี้ แม่เองก็หนาว อย่าได้วุ่นวายกันเลย พวกเจ้าไม่ต้องมาคารวะตอนเช้าหรอก แม่เองก็จะได้ขี้เกียจนอนต่อนาน ๆ หน่อย สบายกันทั้งสองฝ่าย รอเข้าฤดูใบไม้ผลิ น้ำแข็งละลายเมื่อไหร่ แม่ก็จะขึ้นเหนือไปหาพ่อพวกเจ้าแล้ว!”
นอกจากจะซาบซึ้งใจแล้ว ซือเยี่ยนสิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยรั้ง “ที่นั่นอย่างไรก็ไม่เจริญเท่าเมืองหลวง ไม่แน่อีกสักสองปีท่านพ่ออาจจะได้ย้ายกลับมาแล้ว มิสู้ท่านแม่อยู่รอที่นี่ต่ออีกหน่อย ให้พวกเราได้ปรนนิบัติตอบแทนบุญคุณบ้างเถอะเจ้าค่ะ”
นางมีเงิน แถมผู้ใหญ่ก็มีน้ำใจ นางจึงไม่เคยกลัวการทำหน้าที่ลูกสะใภ้เลยสักนิด
ยังไงก็มีคนคอยรับใช้อยู่แล้ว อยากได้อะไรแค่บอกมา จะเบิกเงินจากบัญชีเท่าไหร่ก็ว่าไป ไม่ยุ่งยากเลยสักนิด ส่วนตัวนางแค่วัน ๆ เอ่ยถามสักประโยค โผล่หน้าไปทักทายสักหน่อย ก็กลายเป็นลูกสะใภ้แสนกตัญญูที่น่าซาบซึ้งใจแล้ว