งานมงคลสมรส

งานมงคลสมรส

เผลอแวบเดียวก็ถึงวันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบสอง ราชสำนักปิดผนึกตราประทับหยุดราชการไปนานแล้ว บรรดาองค์ชายทยอยเข้าวังมาเยี่ยมพระมารดาของตน ฮ่องเต้ชิ่งเจินไม่ได้เสด็จไปขัดจังหวะ

พระองค์ประทับอยู่คนเดียวในตำหนักเจิ้งซิน พอทอดพระเนตรมองหิมะโปรยปรายขาวโพลนด้านนอกก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา

ฮ่องเต้ชิ่งเจินยกมือเคาะขอบหน้าต่างเบา ๆ พลันรู้สึกคล้ายกับลืมเรื่องอะไรไป จึงหันไปถามหวังจง

“วันนี้นี่วันอะไรกันนะ”

หวังจงจึงยิ้มพลางทูลตอบ “ฝ่าบาทความจำเป็นเลิศพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ก็คือวันแต่งงานของใต้เท้าไฉน้อยอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ชิ่งเจินได้ยินก็อารมณ์ดี ไพล่พระหัตถ์ไว้ด้านหลัง นิ้วคลึงประคำอำพันสิบแปดเม็ดในฝ่ามือแล้วตรัสว่า “หิมะมงคลบอกนิมิตแห่งความอุดมสมบูรณ์ ช่างเลือกวันได้ดีจริง ๆ ใช้ได้เลย”

พระสนมทั้งหลายกำลังวุ่นกับการต้อนรับขับสู้ลูกชายลูกสะใภ้ คงมีเรื่องส่วนตัวที่ไม่อยากให้คนนอกได้ยินคุยกันไม่น้อย ฮ่องเต้ชิ่งเจินขี้เกียจไปยุ่ง และยิ่งไม่อยากเห็นทุกคนต้องมาคอยระวังตัวแจเวลาอยู่ต่อหน้าพระองค์ เลยไม่เสด็จไปเสียดีกว่า

พอฟังคำพูดของหวังจง นึกถึงหน้าตาดีอกดีใจของเจ้าตัวแสบนั่น ก็ยิ่งรู้สึกว่าอยู่บนที่สูงช่างหนาวเหน็บนัก

ช่วงใกล้ปีใหม่แท้ ๆ รอบกายกลับไม่มีใครที่พูดคุยเปิดอกด้วยได้สักคน ช่างโดดเดี่ยวอ้างว้างสมเป็นกษัตริย์ตัวจริงเสียงจริง