ก่อนวันวิวาห์ (2)

ก่อนวันวิวาห์ (2)

เมืองหลวงมีประตูเมืองทั้งทางบกและทางน้ำรวมกันถึงสิบแปดแห่ง แต่ละวันมีพ่อค้าวาณิชเดินทางเข้าออกนับไม่ถ้วน ด้วยความที่เจริญรุ่งเรืองเกินไป อีกทั้งวิถีชีวิตผู้คนก็ไม่เหมือนที่อื่น ใครที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเลยมักจะจับต้นชนปลายไม่ถูก มืดแปดด้านไปหมด

พอนานวันเข้า จึงเกิดอาชีพหนึ่งขึ้นมา นั่นคือคนแนะลู่ทาง

คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น รู้จักสถานที่ต่าง ๆ ทะลุปรุโปร่ง คอยรับจ้างบอกทางและช่วยจัดการธุระให้คนต่างถิ่นโดยเฉพาะ บางคนที่หัวไวหน่อยก็จะคอยสืบข่าวคราวเรื่องแปลกใหม่ทั้งในและนอกเมืองทุกวัน แล้วเอาไปตระเวนเล่าขายเป็นเรื่องคุย

พูดถึงทางทิศเหนือของเมือง มีคนแนะลู่ทางแซ่ไป๋คนหนึ่ง เมื่อก่อนเคยตกอับจนสภาพไม่ต่างจากขอทาน ผู้คนจึงพากันล้อเลียนเรียกว่าไป๋ฮวาจื่อ ต่อมาเพราะหน้าหนาแถมยังปากหวานช่างพูดช่างเจรจา อาชีพนี้เลยเริ่มสร้างชื่อเสียงให้เขา แต่ละวันมีเงินเข้ากระเป๋าวันละสองสามร้อยอีแปะ ฐานะจึงค่อย ๆ มั่งคั่งขึ้นเรื่อย ๆ ได้เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ตัวก็ขาวท้วมดูภูมิฐานขึ้น มิหนำซ้ำยังแต่งภรรยามาคนหนึ่ง ใช้ชีวิตเป็นผู้เป็นคนอย่างเป็นล่ำเป็นสัน

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่วันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง ราชสำนักก็จวนจะปิดตราหยุดราชการช่วงปีใหม่อยู่แล้ว ไป๋ฮวาจื่อเองก็ไม่ค่อยมีกะจิตกะใจทำงานเท่าไร เลยหาโคนกำแพงนั่งยอง ๆ หรี่ตาผึ่งแดดสบายอารมณ์