เกี๊ยวนึ่งเนื้อวัว

เกี๊ยวนึ่งเนื้อวัว

ตลอดช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น ซือเยี่ยนสิงกับไฉฉินหู่ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่นั่งคุยเล่นหยอกล้อกันไปเรื่อย นาน ๆ ทีเงยหน้าขึ้นมาสบตากันสักครั้ง เท่านี้ก็รู้สึกว่าดีเหลือเกินแล้ว

ช่วงที่ผ่านมาทั้งคู่เหนื่อยกันมามากเกินไป ถึงเวลาต้องพักผ่อนให้สบายจริง ๆ เสียที

ระหว่างนั้นหมอหลวงแวะมาตรวจชีพจรและเปลี่ยนยาให้ไฉฉินหู่ พอเห็นผ้าพันแผลที่ซือเยี่ยนสิงพันไว้ให้ก็ยังออกปากชมสักคำ

ไฉฉินหู่จึงรีบแนะนำอย่างภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น “นี่คู่หมั้นของข้าเอง แซ่ซือขอรับ”

ดูเอาเถอะ ทำเป็นไปหมดทุกอย่างจริง ๆ!

ซือเยี่ยนสิงจึงทักทายอย่างว่าง่าย “หลายวันมานี้ต้องรบกวนท่านหมอแล้ว ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”

คนที่มาคือหมอหลวงหลิวแห่งสำนักหมอหลวง ชายชราอายุราวห้าสิบกว่าปี มีใบหน้ายิ้มแย้มแต่กำเนิด ต่อให้โมโห คิ้วตาก็ยังโค้งยิ้มอยู่ดี แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการลงมือรักษาอย่างเฉียบขาดของท่านผู้เฒ่าแม้แต่น้อย

ถึงจะบอกว่าจักรพรรดิชิ่งเจินทรงส่งมา แต่หลายวันมานี้ผู้เฒ่าใส่ใจจริง ๆ ช่วงสองวันแรกที่ไฉฉินหู่กลับมาอยู่ในขั้นวิกฤตมาก ผู้เฒ่าไม่ยอมกลับบ้านติดกันถึงสองคืน อดตาหลับขับตานอนเฝ้าไว้ตลอด

คนเราพอล่วงเข้าสู่วัยชรา ก็มักจะชอบคนรุ่นหลังที่ปากหวานแถมหน้าตาน่ามอง ซึ่งซือเยี่ยนสิงกับไฉฉินหู่มีครบทั้งสองอย่าง เลยยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ