กินบะหมี่

กินบะหมี่

ทั้งสองคนนั่งจับมือกันอยู่แบบนั้นครู่ใหญ่ ถึงค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

ไฉฉินหู่เพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินซือเยี่ยนสิงโพล่งขึ้นมาว่า “ถอดเสื้อออก”

ไฉฉินหู่ “...หา?”

ไม่รู้ว่าเขาคิดเตลิดไปถึงไหน ใบหน้าถึงได้แดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น ก่อนจะเผลอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

มะ...มันจะไม่ค่อยดีมั้ง?

ซือเยี่ยนสิงทั้งฉุนทั้งขำจนหรี่ตาลง “หยุดความคิดในหัวเจ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

คิดเรื่องลามกจูปากอะไรอยู่ได้!

นางบุ้ยปากไปทางท่อนแขนที่ยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุดของเขา “มียาผงกับผ้าพันแผลไหม แผลเจ้านี่ต้องทำความสะอาดแล้วพันใหม่”

ไฉฉินหู่ได้สติกลับมาทันควัน รีบขานรับอ๋อออกมาคำหนึ่ง พลางนึกด่าความคิดไม่เข้าท่าของตัวเอง แต่ลึก ๆ แล้วกลับแอบผิดหวังอยู่นิด ๆ เสียอย่างนั้น...