เจ็บ

เจ็บ

ซือเยี่ยนสิงอายุยังน้อย ทั้งตอนนี้ยังไม่มีบรรดาศักดิ์แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ วันนี้ผู้สูงศักดิ์มารวมตัวกันมากมาย นางจึงได้นั่งอยู่ตรงโต๊ะริม ๆ พอแอบปลีกตัวถอยออกมาเงียบ ๆ ตอนนี้ เลยไม่มีใครสังเกตเห็น

บ่าวไพร่ตระกูลจ้าวราวกับอันตรธานหายไปในอากาศ นางในเดินนำอยู่ด้านหน้า ซือเยี่ยนสิงเดินตามลัดเลาะอยู่ราวหนึ่งเค่อ ระหว่างนั้นไม่เจอคนตระกูลจ้าวแม้แต่ครึ่งคน จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องโถงปีกข้างแห่งหนึ่ง

ในลานปลูกดอกล่าเหมยไว้ไม่น้อย ยามนี้กำลังผลิบานส่งกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ อวลอยู่ในอากาศ

หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว อดคิดไม่ได้ว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นจะเป็นใครกันแน่

ความรู้สึกส่วนลึกทำให้นางหวังว่าจะเป็นไฉฉินหู่ แต่เหตุผลกลับค้านว่าไม่มีทางเป็นไปได้

ข้อแรกคือตระกูลจ้าวไม่เคยไปมาหาสู่กับสำนักเผยและตระกูลหลินมาก่อน ข้อสองคือทำเลตรงนี้ไม่ได้มิดชิดอะไร ผู้คนขวักไขว่ การคุ้มกันก็ไม่ได้แน่นหนา จักรพรรดิชิ่งเจินจะส่งคนมาไว้ที่นี่กะทันหันได้อย่างไร...

กำลังคิดอยู่ นางในคนนั้นก็เดินไปผลักประตูเปิดออก เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยเป็นเชิงให้ซือเยี่ยนสิงเดินเข้าไปเอง “แม่นางซือ เชิญเจ้าค่ะ”

ซือเยี่ยนสิงค่อย ๆ สูดหายใจเข้า แล้วยกชายกระโปรงก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

ภายในห้องจุดเครื่องหอมไว้ ควันกำยานคล้ายหมอกบางลอยอ้อยอิ่งออกมาจากกระถางกำยานทองแดงลายใบบัวแห้งตรงมุมห้อง บดบังเงาร่างที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จนดูพร่าเลือน