ทิวทัศน์หิมะ

ทิวทัศน์หิมะ

ช่วงนี้ซือเยี่ยนสิงแวะไปพบซ่งอวิ๋นลู่กับเถียนชิ่งทุกวัน แต่ฝ่ายนั้นก็บอกอะไรนางเพิ่มไม่ได้อยู่ดี

“ฝ่าบาทลงดาบขุนนางไปสองสามคนก็จริง แต่มันไม่สะเทือนถึงเนื้อแท้เลย แม้ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าจางจะอ้างว่าป่วยอยู่บ้าน แต่ก็ยังครองเก้าอี้เสนาบดีรองไว้แน่น อำนาจแทบไม่กระเด็นไปไหน แถมบารมีในราชสำนักก็ยังล้นเหลือ เรื่องตั้งมากมายคณะเสนาบดีก็ยังต้องปรึกษาเขาก่อนถึงจะกล้าถวายฎีกาให้ลงพระนาม...”

ลำพังหลักฐานที่มีอยู่ตอนนี้ เต็มที่ก็แค่บีบให้ผู้เฒ่าจางเกษียณกลับบ้านเกิด ไม่อาจถอนรากถอนโคนได้เลย

“ได้ยินว่าช่วงก่อนมีข้าหลวงทยอยกลับเมืองหลวงมาเรื่อย ๆ” อากาศเมืองหลวงหนาวแห้ง เถียนชิ่งที่เป็นคนชวนสูพอถึงหน้าหนาวก็แทบจะทนไม่ไหว จึงขยับไปเบียดข้างอ่างถ่านพลางถูมือรัว ๆ “ติดตรงที่ไม่รู้ว่าน้อง...”

เขาชะงักปากกึก แล้วเงยหน้ามองซือเยี่ยนสิงพร้อมกับซ่งอวิ๋นลู่

ขนาดพวกเขายังกังวล ศิษย์น้องเล็กจะไม่ยิ่งเป็นห่วงกว่าหรือ

ซือเยี่ยนสิงมองทั้งสองคนปราดหนึ่ง “ข้าไม่เป็นไรหรอก”

เรื่องพรรค์นี้ มัวแต่กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

แต่ตอนนี้ก็จวนจะเข้าเดือนสิบเอ็ดแล้ว ไฉฉินหู่ยังไม่มีข่าวคราวส่งมาเลย ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่