ฝนฤดูใบไม้ร่วง

ฝนฤดูใบไม้ร่วง

ผู้คุมงานที่อยู่ไกลออกไปสบถด่ามาประโยคหนึ่ง “ยังไม่เสร็จอีกเรอะ?!”

“ใกล้แล้ว ใกล้แล้วจ้ะ!” ลุงหวังรีบเงยหน้าตะโกนตอบไป

“ลุงยินดีเข้าเมืองหลวงไปเป็นพยานกับข้าไหม” จู่ ๆ ไฉฉินหู่ก็กระซิบถามเสียงเบา

ลำพังแค่สิ่งที่เขาประสบพบเจอมา ยังไม่เพียงพอจะโค่นล้มศัตรูลงได้

กฎหมายต้าลู่เข้มงวดกวดขัน ขนาดคดีความของชาวบ้านทั่วไปยังต้องมีพยานหลักฐานพร้อมหน้า นับประสาอะไรกับเรื่องนี้ที่หากเปิดโปงขึ้นมา ย่อมเกี่ยวพันถึงขุนนางในราชสำนักนับไม่ถ้วน หากหลักฐานขาดตกบกพร่องไปแม้แต่น้อย สิ่งที่พวกเขาลงแรงทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่าทันที

ลุงหวังชะงักไป ไม่ได้ส่งเสียงอะไร

ไฉฉินหู่เข้าใจความกังวลของเขาดี

ตอนที่เขาออกเดินทางหาความรู้นอกบ้าน เขาเคยยื่นมือช่วยคนแก่คนหนึ่งที่ถูกรังแก แต่ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายนอกจากไม่ซาบซึ้งแล้ว ยังกลับโทษว่าเขาไปหาเรื่องเจ้าถิ่นอีก

เพราะคนอย่างพวกเขาอาจจะเลือดร้อนแค่ชั่วครู่ พอผ่านไปแล้วก็จากไป แต่ผู้เคราะห์ร้ายเล่า ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปชั่วลูกชั่วหลาน