งานเลี้ยง

งานเลี้ยง

ไฉเจิ้นซานได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจี๋ยตู้สื่อ ตามธรรมเนียมเดิมจะต้องจัดงานเลี้ยง แต่การพลัดพรากอยู่ตรงหน้า ฮูหยินหลินไม่มีกะจิตกะใจจะทำเลยสักนิด หลังส่งสามีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ก็คิดจะปิดประตูไม่รับแขก

เจียงหุยเข้าใจความรู้สึกของฮูหยินหลินเป็นอย่างดี แต่ซือเยี่ยนสิงกลับรู้สึกว่าไม่เหมาะ จึงว่า “บ้านอื่นเขาจัดกันหมด หากมีแค่บ้านเราบ้านเดียวที่ไม่จัด ก็ออกจะสะดุดตาเกินไปหน่อย คนที่รู้ก็จะเข้าใจว่าเราไม่อยากเอิกเกริก คนที่ไม่รู้ ยังจะนึกว่าเราหยิ่งยโส ไม่แยแสจะคบหากับใคร

สู้เชิญแค่เพื่อนเก่าไม่กี่บ้านที่ปกติมีไมตรีต่อกัน มาร่วมวงกินข้าวกันง่าย ๆ สักมื้อก็จบแล้วเจ้าค่ะ”

หากเป็นการเลื่อนตำแหน่งธรรมดาก็แล้วไป แต่นี่คือเจี๋ยตู้สื่อเชียวนะ ทั้งแผ่นดินมีอยู่สักกี่คนกัน

อีกทั้งตอนนี้ไฉเจิ้นซานก็เพิ่งอายุสี่สิบกว่า ไม่มีบาดแผลหรือโรคภัยร้ายแรง ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจได้เลื่อนขั้นอีก หากไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยจริง ๆ ก็ออกจะไม่สมควร

การไปมาหาสู่ตามมารยาทนั้นเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง เอิกเกริกเกินไปก็เท่ากับก่อไฟเผาตัวเอง เงียบเกินไป คนอื่นก็จะว่าเจ้าวางท่า ไม่เห็นหัวใคร

ฮูหยินหลินฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นานทีเดียวกว่าจะโบกมือ “ช่างเถิด ทำตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน ข้าจะไปเขียนเทียบเชิญ”