แม่ทัพเจี๋ยตู้สื่อ

แม่ทัพเจี๋ยตู้สื่อ

คราวนี้สามแม่ลูกซือเยี่ยนสิงเดินทางเข้าเมืองหลวงไปพร้อมกับฮูหยินหลิน โดยใช้ฐานะว่าที่ลูกสะใภ้ ตลอดทางจึงสามารถใช้ทางหลวงและพักตามสถานีม้าได้

สามแม่ลูกไม่อยากให้ยุ่งยากวุ่นวาย เฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่เทอะทะล้วนไม่พกไปเลย พกไปแค่ตั๋วเงินติดตัวไว้ให้พอ เสื้อผ้าตามฤดูกาลและเครื่องประดับที่ดูดีมีหน้ามีตา กับของใช้ไม้สอยที่ชินมืออีกนิดหน่อยเท่านั้น ขบวนรถม้าถึงจะยาว แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นรถของเหล่าพนักงานร้านซือเจียห่าวเว่ยสาขาเมืองหลวงเสียมากกว่า

พวกนางล้วนเป็นเด็กสาววัยสิบกว่าปี นอกจากตอนถูกลักพาตัวไปขายแล้ว ก็ไม่เคยเดินทางไกลที่ไหนมาก่อน จึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด ตลอดทางไม่สนว่าอากาศจะร้อน พากันเปิดม่านหน้าต่างชะโงกมองไม่หยุด

ซือเยี่ยนสิงไม่ได้ห้ามปรามอะไร ยังไงเสียอีกไม่กี่วันเดี๋ยวก็เบื่อกันไปเอง

ก่อนออกเดินทาง นางได้จัดผังคนในร้านค้าทั้งที่ลี่โจวและอำเภออู่กงใหม่ โดยเลื่อนตำแหน่งให้คนกลุ่มหนึ่ง และพาคนอีกกลุ่มติดสอยห้อยตามมาด้วย

ครอบครัวใหญ่ของกัวเหมียวอยู่ที่นี่ ด้วยความที่ตัดใจจากคนในบ้านไม่ลง จึงอยู่เฝ้าสาขาเดิมต่อไป ควบตำแหน่ง ‘ผู้ดูแลหลักประจำจวนอวิ๋นซาน’

ก่อนออกเดินทาง กัวเหมียวยังรำพันอย่างเสียดายว่า “เถ้าแก่ ถ้าข้าอายุน้อยกว่านี้สักสองสามปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน คงตามท่านไปอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

นางไม่ได้เสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้ เพียงแต่แอบรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง