ล้อมกรอบ

ล้อมกรอบ

ช่วงก่อนและหลังปีใหม่กิจการวุ่นวายมาก เจิ้งอี้จึงอยู่ที่ลี่โจว พักอาศัยร่วมกับครอบครัวสามคนของเจิ้งผิงอัน

พอพ้นปีใหม่ สองสามีภรรยาเจิ้งหรูอี้ก็พาโหย่วฝูกับโหย่วโซ่วมาอวยพรปีใหม่พ่อแท้ ๆ พร้อมกับแวะไปโผล่หน้าที่บ้านซือเยี่ยนสิงเพื่อกระชับความสัมพันธ์เสียหน่อย

พวกเด็ก ๆ ไม่ได้เจอกันนานก็เลยเคอะเขินกันอยู่บ้าง แต่พอเล่นด้วยกันไปสักพักก็เริ่มสนิทใจเหมือนเดิม

โหย่วฝูจับมืออวี๋เจิ้นตามเคย “ตั้งแต่พวกเจ้าไป ข้าคิดถึงพวกเจ้ามากเลยนะ”

เมื่อก่อนตอนเล่นด้วยกัน นางชอบเกาะแกะให้ซือเยี่ยนสิงทำของอร่อยให้กินอยู่เรื่อย ทว่าตอนนี้อยู่ห่างกันแล้ว ข้อแรกคือไม่มีโอกาส ข้อสองคือพ่อกับแม่แอบกำชับนางตั้งหลายครั้งว่า ตอนนี้พี่สาวตระกูลซือไม่เหมือนวันวานแล้ว เจ้าต้องเคารพนางให้มาก ห้ามไปใช้คนอื่นตามอำเภอใจเด็ดขาด

ปีนี้โหย่วฝูอายุเกือบสิบขวบแล้ว ทั้งร่างกายและความคิดความอ่านเติบโตขึ้นมาก จึงพอรู้ความเข้าใจโลกอยู่บ้าง

สองปีมานี้บ้านตัวเองติดต่อไปมาหาสู่กับบ้านซือเยี่ยนสิงน้อยลงจริง ๆ ยามปกติได้ยินคนในบ้านพูดถึง น้ำเสียงก็ไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อก่อน เด็กหญิงสัมผัสได้อยู่บ้าง รู้สึกว่าคนยังคงเป็นคนเดิม ทว่าบางสิ่งกลับเปลี่ยนไปเงียบ ๆ เสียแล้ว จึงได้แต่รับคำอย่างว่าง่าย

มีครั้งหนึ่งนางอดถามแม่ไม่ได้ว่า ทำไมถึงเปลี่ยนไป

อีกฝ่ายเงียบไปเนิ่นนานถึงได้ลูบหัวนางพลางพูดว่า “ก็เพราะคนเราต้องโตขึ้นยังไงล่ะ”