จ้อไม่หยุด

จ้อไม่หยุด

แม่นางหูซานกลับโรงเตี๊ยมไปก่อนคนเดียว ส่วนไฉฉินหู่หลังจากไปส่งนางเสร็จก็ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่พาซือเยี่ยนสิงเดินเที่ยวเล่นตามถนนอยู่พักใหญ่

เมืองหลวงช่างเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก

พอยามราตรีคลี่ม่านลง ชาวบ้านไม่เพียงไม่รีบร้อนกลับบ้าน แต่ยิ่งอยากออกมาเดินตลาดกลางคืนกัน ริมถนนเรียงรายไปด้วยแผงลอยแน่นขนัด ตรงหัวถนนและเชิงสะพานมีทั้งการแสดงกายกรรมและร้องเพลงพื้นบ้าน สารพัดความบันเทิงละลานตา คึกคักยิ่งนัก

ตอนเดินผ่านโรงละคร ไฉฉินหู่ก็เอ่ยปากถามดู พอรู้ว่าเป็นละครร้องจากบทละครสั้นเรื่องหนึ่ง จึงถามซือเยี่ยนสิงว่าอยากดูหรือไม่

เขาไม่รู้ว่าต้องเข้าหาหญิงสาวอย่างไร แต่ก็เคยได้ยินได้เห็นมาบ้างว่าพวกหญิงสาวดูเหมือนจะชอบดูละครร้องกันไม่น้อย

ซือเยี่ยนสิงจึงยิ้มพลางตอบตกลง

ควรจะบอกว่าเจ้าหมอนี่เริ่มประสีประสาหรือยังไม่ประสีประสากันแน่นะ

ถ้าจะว่าประสีประสา แค่สบตากันก็หน้าแดงแปร๊ด พอได้จับมือหน่อยก็ดีใจจนแทบจะเหาะขึ้นฟ้า

หากเขามีหาง ป่านนี้คงส่ายจนเหมือนใบพัดเฮลิคอปเตอร์พาบินไปแล้ว