กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จับมือ
ตอนที่วิญญาณของไฉฉินหู่ลอยหลุดออกจากร่างไปแล้ว ซ่งอวิ๋นลู่กับเถียนฉิ่งก็เดินเคียงข้างกันเข้ามาพอดี พอเห็นคนที่ยืนอยู่นอกประตู เถียนฉิ่งก็ชะงักไปก่อน แล้วร้องอ๊ะออกมาเสียงหลง
“ศิษย์น้องเล็ก!”
เขาดีใจจนเนื้อเต้น ก้าวข้ามศิษย์น้องเล็กที่ยืนบื้ออยู่เข้าไปจับแขนซือเยี่ยนสิงหมุนดูไปมา พลางบ่นงึมงำไม่หยุด “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาได้ล่ะเนี่ย เฮ้อ คล้ำขึ้น แถมยังผอมลงด้วย ลำบากแย่เลยสิ!”
ไกลตั้งขนาดนี้ นางมาได้ยังไงกันเนี่ย!
ซ่งอวิ๋นลู่นึกเทียบหญิงสาวตรงหน้ากับภาพวาดขนาดพกพาก่อนหน้านี้ได้ทันที จึงลองเอ่ยทักดู “ศิษย์น้องเล็กหรือ”
ซือเยี่ยนสิงยิ้มสดใส “ศิษย์พี่ใหญ่”
เถียนฉิ่งยังคงจับแขนนางไว้แล้วยิงคำถามรัวเป็นชุด “มายังไง แล้วมีใครมาด้วยบ้าง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า ไปคารวะท่านอาจารย์กับอาจารย์แม่มาหรือยัง มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ส่งคนมาบอกสักคำ พวกเราจะได้ไปหาเจ้าเอง...”
“คิดถึงท่านอาจารย์ อาจารย์แม่ แล้วก็คิดถึงพวกท่านน่ะสิเจ้าคะ” ซือเยี่ยนสิงยิ้มตอบอย่างเปิดเผย “นาน ๆ ทีจะเจียดเวลาว่างได้ เลยอยากมาดูสถานการณ์ทางฝั่งเมืองหลวงด้วยตาตัวเองสักหน่อยด้วย”
ไฉฉินหู่ที่เพิ่งได้สติกำลังก้มลงเก็บทวนไม้ไป๋ล่า พอได้ยินประโยคแรก หัวสมองก็ดังอื้ออึงขึ้นมาทันที ความหวานล้ำและความสุขอันล้นพ้นซัดสาดเข้าใส่จนตัวลอย