เมืองหลวง

เมืองหลวง

จะว่าไปช่วงเวลาที่ซือเยี่ยนสิงเลือกออกเดินทางนับว่าดีทีเดียว อากาศช่วงฤดูใบไม้ผลิทางเหนือกำลังสบาย แดดดีฝนน้อย บนแผ่นดินใหญ่ไม่มีภัยธรรมชาติ อย่างน้อยก็ช่วยลดโอกาสเจอเรื่องไม่คาดฝันไปได้มากที่สุด

ติดอยู่แค่อย่างเดียว...ลมนี่สิ แม่งจะแรงไปไหนวะ!

ยุคนี้ที่ดินกว้างขวางแต่ผู้คนบางตา พอพ้นเขตเมืองมาแล้ว การควบม้าตะบึงไปทั้งวันโดยไม่เจอเงาคนเลยสักคนจึงกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียสนิท

รอบด้านไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ทางมีแต่ดินลูกรัง แถมยังไม่มีแนวป่ากันลมเป็นเรื่องเป็นราว ลมแรงเลยพัดกระหน่ำเข้ามาได้เต็มเหนี่ยว มองไปแต่ไกลก็เห็นม่านฝุ่นทรายสีเหลืองหม่นตลบอบอวลมืดฟ้ามัวดิน

เคยมีคนสงสัยกันอยู่เรื่อยไม่ใช่เหรอว่า ทำไมพวกจอมยุทธ์ในหนังโบราณถึงชอบเอาผ้ามาปิดหน้าปิดตา หรือไม่ก็ใส่หมวกติดผ้าคลุมกันนัก?

ได้คำตอบแล้วจ้า ก็เอาไว้กันฝุ่นกันทรายนี่ไง!

ไม่ต้องรอให้ครบวันหรอก แค่แวะพักกินข้าวมื้อเที่ยง ซือเยี่ยนสิงก็สะบัดฝุ่นทรายออกจากตัวได้เป็นกิโล ๆ ร่วงลงมากองพะเนินจนพูนอยู่แทบเท้า

แต่ถ้าตัดเรื่องนี้ออกไป ทุกอย่างก็ถือว่าไม่เลว

ควบม้าติดต่อกันหลายวัน แม้ก้นกับต้นขาจะเสียดสีจนปวดระบม ตัวผอมดำลง ผิวพรรณก็กร้านขึ้น แต่ซือเยี่ยนสิงกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในใจตัวเองอย่างชัดเจน