เมืองหลวง

เมืองหลวง

ไม่รู้ว่าจักรพรรดิชิ่งเจินไปเตือนอีท่าไหน แต่หลังจากวันที่มีเรื่องนมตุ๋นรสหวานเป็นต้นมา ไฉฉินหู่ก็ไม่เคยโดนเรื่องกวนใจทำนองนั้นอีกเลย

พอย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ สรรพสิ่งเริ่มฟื้นคืนชีวิต ใต้เท้าไฉน้อยก็ไปกลับที่ทำการอย่างอารมณ์ดี ทุกวันพอกลับถึงบ้านเป็นต้องหยิบภาพเหมือนใบเล็กที่ส่งมาจากลี่โจวขึ้นมาดูด้วยความชื่นใจ ถึงขั้นเจริญอาหารกินข้าวเพิ่มได้อีกตั้งสองชาม

พอดีซ่งอวิ๋นลู่ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของศิษย์น้องหญิงคนนี้ ไฉฉินหู่จึงคลี่ภาพเหมือนใบเล็กนั้นให้เขาดู

ทว่าพอได้เห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘ภาพเหมือนใบเล็ก’ ซ่งอวิ๋นลู่กลับรู้สึกทะแม่ง ๆ ชอบกล

มันม้วนใส่กระบอกไม้ไผ่มา ดูเผิน ๆ เหมือนจะไม่ใหญ่ แต่ทำไม... มันหนาขนาดนี้ล่ะ!

“ศิษย์น้องหญิงทั้งสวยทั้งเก่งจริง ๆ นะ!”

ไฉฉินหู่ชมไปพลางคลี่ภาพออกดูอย่างเบิกบานใจไปพลาง ความสุขเอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมาทางสีหน้า

นางส่งภาพวาดของตัวเองมาให้ข้าเชียวนะ!

ฮิ ๆ!