ร่ำลา

ร่ำลา

ลำดับในการสอบฮุ่ยซื่อไม่ใช่ผลสอบรอบสุดท้าย หากมองย้อนไปในประวัติศาสตร์ ก็มีไม่น้อยที่มาฮึดทำคะแนนพุ่งพรวดในการสอบเตี้ยนซื่อ หรือไม่คู่แข่งก็ตื่นเวทีใหญ่จนสอบตกม้าตายไปเอง

แต่ตามปกติแล้ว อันดับมักจะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก

หลังการสอบเตี้ยนซื่อสิ้นสุดลง ไฉฉินหู่ที่เพิ่งตัดสินใจปุบปับเมื่อปีก่อนว่าจะเข้ารับราชการ คว้าอันดับยี่สิบแปดในกลุ่มสองมาครองได้ ส่วนเถียนชิ่งกลับตามหลังอยู่สามสิบสี่อันดับ อยู่ในกลุ่มสองอันดับที่หกสิบสอง

แต่เมื่อเทียบกับอายุของพวกเขาแล้ว ก็นับว่ายอดเยี่ยมเกินร้อยเลยทีเดียว

เถียนชิ่งดีใจแทบคลั่ง กลางดึกไม่ยอมหลับยอมนอน รีบเขียนจดหมายส่งข่าวดีไปให้พ่อแม่ ทั้งยังร้องเอะอะไม่หยุดว่า “สุดยอดไปเลย ควันเขียวลอยเหนือฮวงซุ้ยบรรพบุรุษจริง ๆ ด้วย...”

เมื่อปีก่อนตอนที่เขายังไม่ออกจากบ้าน พ่อกับแม่ยังแอบปรึกษากันอยู่เลยว่า ถ้าบรรพบุรุษมีจริงช่วยดลบันดาลให้สอบติดอันดับสูง จะบริจาครายได้จากการค้าครึ่งปีไปสร้างสะพานปูถนนให้บ้านเกิด

ส่วนศิลาจารึกจิ้นซื่อก็ต้องตั้งขึ้นอย่างแน่นอน ต้องเลือกหินชั้นดีที่สุดและสร้างให้สวยงามสมเกียรติ

เรื่องนี้ย่อมต้องแอบพูดลับหลังเถียนชิ่ง เพราะกลัวเขาจะกดดันตัวเองจนเหนื่อยตายเสียก่อน

พอเถียนชิ่งแอบได้ยินเข้าก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงได้เข้าใจว่าต่อให้ยามปกติพ่อแม่จะบอกว่าสอบติดหรือไม่ติดก็ไม่เป็นไร แต่ความจริงในใจกลับเฝ้ารอคอยอยู่เสมอ