หยกห้อยเอว

หยกห้อยเอว

ลานเรือนหลังเล็กที่ซือเยี่ยนสิงเช่าอยู่ชั่วคราวในลี่โจวมีขนาดไม่ใหญ่นัก ต้นฤดูใบไม้ผลิอากาศยังหนาวเหน็บ ตกค่ำสามแม่ลูกจึงได้มานอนเบียดบนเตียงคังเดียวกันหลังจากไม่ได้ทำแบบนี้มานาน

อวี๋เจิ้นหลับสนิทไปแล้ว แต่เจียงหุยกลับพลิกตัวกะทันหัน แล้วกระซิบถามเสียงเบา “เจ้าหลับหรือยัง”

ดึกสงัดแล้ว แต่พออาศัยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามา ก็ยังพอมองเห็นเงาราง ๆ ได้อยู่

ซือเยี่ยนสิงพลิกตัวกลับมา “มีอะไรหรือเจ้าคะ”

เจียงหุยเงียบไปครู่หนึ่งถึงพูดด้วยน้ำเสียงหม่น ๆ ออกมา “ข้าจู่ ๆ ก็คิดขึ้นมา ว่าพวกเราโดนฮูหยินฟางคนนั้นหลอกใช้หรือเปล่านะ”

ก่อนหน้าที่บ้านนั้นจะส่งของขวัญขอบคุณมาให้ เจียงหุยไม่เคยคิดอะไรเลยสักนิด แต่ถ้ามันบังเอิญจริง ๆ จำเป็นต้องให้ของขวัญขอบคุณล้ำค่าขนาดนั้นด้วยหรือ

เห็นได้ชัดว่ามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

พอนึกถึงตรงนี้ เจียงหุยก็อดคิดไม่ได้ว่า เรื่องที่ฮูหยินฟางหาที่นั่งไม่เจอในงานเลี้ยงวันนั้น นางตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่

นางอ่านหนังสือไม่ออกจริง ๆ หรือ