หนังกวาง

หนังกวาง

พอเอาอกเอาใจจนฮูหยินหวงอารมณ์ดีแล้ว ซือเยี่ยนสิงก็ใจกล้าเอ่ยปากขอร้องเรื่องหนึ่ง

“...ท่านพ่อของข้าจากไปตั้งแต่ข้ายังเล็ก ข้าต้องพึ่งพาอาศัยอยู่กับท่านแม่และน้องสาว ตอนนี้ได้พึ่งใบบุญของใต้เท้ากับฮูหยิน ชีวิตความเป็นอยู่ถึงได้ดีวันดีคืน พอหายใจหายคอได้คล่องขึ้น ก็ย่อมต้องซาบซึ้งในพระคุณอย่างหาที่สุดมิได้ ตอนนี้น้องสาวก็ค่อย ๆ โตขึ้นเรื่อย ๆ ถึงวัยที่ต้องเริ่มเรียนหนังสือแล้ว ข้าไม่ได้หวังให้นางต้องถึงขั้นออกไปสร้างเนื้อสร้างตัวดูแลครอบครัว ขอแค่พอมีความรู้ติดตัวไว้บ้าง เผื่อวันหน้าฮูหยินกับคุณหนูทั้งหลายมีเรื่องให้เรียกใช้ นางจะได้คอยรับใช้ตอบแทนบุญคุณได้บ้าง ติดก็แต่พวกเราไม่มีช่องทางหาครูดี ๆ เลย...”

อย่างไรก็ตาม เท่าที่ซือเยี่ยนสิงสังเกตมาหลายปีนี้ บ้านไหนที่มีฐานะพอมีพอกิน ล้วนหาอาจารย์มาสอนหนังสือให้ลูกสาวกันทั้งนั้น

ต่อให้ไม่ต้องถึงขั้นแตกฉานในตำราสี่คัมภีร์ห้าปกรณ์ แต่อย่างน้อยก็ต้องอ่านออกเขียนได้ และพอแต่งโคลงฉันท์กาพย์กลอนเป็นบ้าง ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่จะคุมบ่าวไพร่ไม่อยู่จนโดนหลอกเอา หรือดูแลจัดการเรือนไม่ได้เลย แม้แต่วันหน้าออกไปเข้าสังคม พบปะสังสรรค์ เวลาคนอื่นเล่นทายบทกวีหรือยกเรื่องเล่าประวัติศาสตร์ขึ้นมาคุย ตัวเองก็จะตามเขาไม่ทันเอาเปล่า ๆ