งานเลี้ยง

งานเลี้ยง

วันที่สิบห้าเดือนอ้ายซึ่งเป็นวันงานประกวดโคมไฟของลี่โจว สามแม่ลูกบ้านซือพากันสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ แต่งตัวเรียบร้อยดูมีชีวิตชีวา แล้วนั่งรถม้ามุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเมือง

ทั่วทั้งศูนย์อาหารมีแค่นางคนเดียวที่ได้เทียบเชิญ วันที่เจ้าหน้าที่ทางการเอาเทียบมาส่ง บรรดาเถ้าแก่ต่างฮือฮากันยกใหญ่ มือใหญ่นับสิบข้างพากันยื่นเข้ามาลูบคลำ หวังจะได้เกาะชายเสื้อรับเอาไอโชคดีไปด้วย

หวังเจียงมองตาปริบ ๆ จะบอกว่าในใจไม่อิจฉาตาร้อนเลยสักนิดก็คงโกหก

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อเป็นความประสงค์ของใต้เท้าจือโจว เขาก็คงต้องยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

ทำใจให้กว้างเข้าไว้เถอะ วันข้างหน้าเรื่องทำนองนี้คงมีตามมาอีกเยอะ!

อีกอย่าง หากซือเยี่ยนสิงได้ดีมีอำนาจ คนทั้งอำเภออู่กงพลอยได้หน้าได้ตาไปด้วย ยิ่งศูนย์อาหารยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาจึงเดินเข้าไปเอ่ยแสดงความยินดีจากใจจริงอยู่สองสามคำ

ซือเยี่ยนสิงจึงเปรียบเหมือน “นักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวของหมู่บ้าน” ที่แบกความหวังอันเปี่ยมล้นของชาวอำเภออู่กงออกเดินทางไปร่วมงาน

งานเลี้ยงปีนี้จัดขึ้นที่โรงละครหลี่หยวนใจกลางเมือง ตัวอาคารสูงสามชั้น ตรงกลางโปร่งโล่งทะลุกัน ทั่วทั้งสี่ทิศประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสี

หน้าต่างก็กว้างขวางพอ เหมาะอย่างยิ่งที่เหล่าขุนนางนำโดยตู้เฉวียนและโจวปินจะปรากฏตัว ให้พวกชาวบ้านได้ “ชื่นชมบารมี”