เยี่ยมบ้าน

เยี่ยมบ้าน

นับตั้งแต่งานเลี้ยงของบ้านฮูหยินพานประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ตลอดทั้งเดือนถัดมา เมืองอาหารก็ยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้หยุดพัก

ลูกค้ากลุ่มแรกย่อมหนีไม่พ้นขุนนางน้อยใหญ่ในเมืองลี่โจวพร้อมทั้งครอบครัว คนนั้นจะจัดงานเลี้ยงวันนี้ คนนี้จะจัดเลี้ยงตอบแทนวันพรุ่งนี้

ไหนจะบ้านนี้จะออกเรือน บ้านนั้นจะแต่งภรรยา บ้านทิศตะวันออกมีงานฉลองทารกครบเดือน บ้านทิศตะวันตกมีงานวันเกิดท่านพ่อผู้เฒ่า สารพัดเรื่องราวมีมาไม่ขาดสายจนนับไม่ถ้วน

ยามปกติที่ไม่มีเรื่องอะไรก็ดูเหมือนในเมืองเงียบสงบดี พอมีข่าวคราวขึ้นมาถึงได้รู้ว่ามีขุนนางผู้สูงศักดิ์เยอะแยะขนาดนี้

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นหรือบู๊ ยศสูงหรือต่ำ แค่ขุนนางและเสมียนที่มีหน้ามีตารวมกัน ต่อให้ไม่ถึงร้อยคนก็มีสักแปดสิบคนได้

พอพวกขุนนางเหล่านี้ผลัดกันจองจนครบเกือบหมดแล้ว ระลอกที่สองที่ตามมาติด ๆ ก็คือเหล่าพ่อค้าวาณิชทั้งในและนอกเมือง

คราวนี้กระเป๋าเงินหนักกว่าพวกขุนนางเสียอีก แถมเงินส่วนใหญ่ยังมีที่มาที่ไปถูกต้อง จึงกล้าใช้และยอมควักจ่ายอย่างเต็มที่

เวลาสั่งอาหารพวกเขาต่างยึดถือหลักการเดียว คือไม่สนว่าจะดีที่สุดไหม ขอแค่แพงที่สุดเป็นพอ หน้าตาต้องดูยิ่งใหญ่ไว้ก่อน

“พระกระโดดกำแพงรึ เฮอะ เมนูนี้ดีนี่ ทั้งเป๋าฮื้อ หอยเชลล์แห้ง หูฉลาม แฮม ไม่ต้องคิดเยอะ จัดมาให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ!”