ซุปเก้าเส้น

ซุปเก้าเส้น

พอหวนนึกถึงคำยกยอปอปั้นที่ซือเยี่ยนสิงหยอดให้อย่างแนบเนียนเมื่อวันก่อน อารมณ์ของฮูหยินพานก็ดีขึ้นทันตาเห็น จนไม่ติดใจเอาความเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นอีก

เหอะ ๆ ตอนนี้พวกเจ้าจะตามแห่กันแล้วยังไงล่ะ หารู้ไม่ว่าของพวกนี้น่ะเป็นของที่ข้าเลือกเหลือทิ้งไว้แล้วทั้งนั้น

“ของที่ข้าจะสั่งน่ะ มีอยู่ในเล่มเมนูพวกนี้เสียที่ไหนกัน” ฮูหยินพานพับเล่มเมนูกำมะหยี่สีแดงปิดลงอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าท่าทางแฝงความเย่อหยิ่งไว้ไม่มิด

กับข้าวพวกนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าไว้กินเล่นในชีวิตประจำวันก็พอไหว หากจะเอามาใช้รับรองแขกเหรื่อให้ทุกคนตาลุกวาว เห็นได้ชัดว่ายังไม่พอขั้น

ฮูหยินพานสั่งบ่าวว่า “เจ้าไปบอกนางว่า อีกหกวันข้าจะจัดงานเลี้ยง ให้เตรียมเค้กเสวี่ยหนีแบบคราวที่แล้วมาอีกสองก้อน ก้อนหนึ่งต้องเป็นรสมัทฉะ ส่วนอีกก้อนให้นางดูเอาเองตามความเหมาะสม”

ชื่อมูสเค้กเดิมทีมาจากประเทศฝรั่งเศส เป็นการเลียนเสียงในภาษาฝรั่งเศส แปลเป็นภาษาจีนก็คือฟอง เพื่อสื่อถึงเนื้อสัมผัสที่เนียนนุ่มละมุนลิ้น

แต่ในยุคสมัยนี้ ซือเยี่ยนสิงไม่อาจอธิบายที่มาของชื่อนี้ได้เลย นางจึงตั้งชื่อตามลักษณะเด่นที่ละเอียดดั่งหิมะและเนียนนุ่มดั่งโคลนว่า “เค้กเสวี่ยหนี”

เมื่อเทียบกับเค้กครีมทั่วไปที่ใช้สปอนจ์เค้กเป็นฐาน มูสเค้กไม่ต้องอบก็กินได้ แถมเนื้อสัมผัสโดยรวมยังนุ่มเนียนบางเบากว่ามาก

รสสัมผัสอันแปลกใหม่นี้หาได้ยากยิ่งในขนมหวานจีนโบราณ แม้แต่คนตาถึงและผ่านโลกมาเยอะอย่างฮูหยินพานก็ยังถูกมัดใจจนอยู่หมัด