ลูกหมา

ลูกหมา

ตอนออกจากจวนตระกูลโจวก็ดึกมากแล้ว

ซือเยี่ยนสิงแวะไปดูลาดเลาที่ศูนย์อาหารก่อน แล้วก็แปลกใจที่เห็นว่าหวังเจียงยังไม่กลับเหมือนกัน

ถ้าเทียบตามเขตการปกครอง เมืองลี่โจวก็เหมือนพวกเมืองชั้นนำรองจากเมืองเอกในยุคหลัง เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองมาก

ถ้าเป็นที่อำเภออู่กง นอกจากพวกนัดคุยธุรกิจเฉพาะเรื่องหรือพวกเที่ยวหอนางโลมยันสว่าง พอสักสองทุ่มก็แทบไม่มีใครออกมาจับจ่ายใช้สอยแล้ว

แต่ลี่โจวไม่เหมือนกัน

ต่อให้ล่วงเลยไปถึงสามสี่ทุ่ม ตามเหลาอาหารและภัตตาคารกลางเมืองหลายแห่งก็ยังมีลูกค้าชนจอกร่ำสุรา พูดคุยสรวลเสเฮฮากันอย่างคึกคัก

ได้ยินว่าถ้าเป็นเมืองเอกหรือเมืองหลวง แสงโคมจะสว่างไสวตลอดคืนยันรุ่งจนแทบไม่แบ่งแยกวันคืนด้วยซ้ำ

“เถ้าแก่เนี้ยซือไปสังสรรค์ที่ไหนมาหรือ”

พอเห็นนางกลับมา หวังเจียงก็กอดอกสอดมือในแขนเสื้อ ถามขึ้นครึ่งเล่นครึ่งจริง