กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ฉวนฉวนน้ำมันพริก
“พี่ นี่พี่จะไปลงขันค้าขายกับนังเด็กแซ่ซือนั่นจริง ๆ เหรอ”
วันนี้หวังเจียงกำลังนั่งคุยความลับกับเถ้าแก่อีกคนอยู่ในห้องส่วนตัวที่หอจวี้อวิ๋นโหลว หวังเหอไม่รู้ไปได้ยินลมเพลมพัดมาจากไหน จู่ ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาถามเค้น
“นายท่านรอง นายท่านรองขอรับ เข้าไปไม่ได้นะขอรับ...”
คนสนิทสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมาเป็นลูกน้องของหวังเจียง เดิมทีได้รับคำสั่งให้เฝ้าหน้าห้องไว้ แต่ติดตรงที่คนที่บุกเข้ามาคือหวังเหอ จะให้ลงไม้ลงมือขวางจริงจังก็ทำไม่ได้ ตอนวิ่งตามเข้ามาเลยแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
หวังเจียงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าชักไม่สบอารมณ์
คนสนิททั้งสองทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีโดยไม่ต้องรอให้สั่ง รีบโขกหัวลงพื้นเสียงดังโป๊ก ๆ ไปสองทีก่อน
“นายท่านใหญ่ขอรับ พวกข้าน้อย...”
ห้ามไม่อยู่จริง ๆ ขอรับ!
อีกอย่างใคร ๆ ก็รู้ว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องคลานตามกันมา หากเผลอทำรุนแรงจนเกิดเรื่องขึ้นมา เถ้าแก่ก็คงหันกลับมาเล่นงานพวกเขาอยู่ดีมิใช่หรือ