กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผักป่า
ซือเยี่ยนสิงกับไฉฉินหู่กำลังนั่งยอง ๆ กุมขมับอยู่บนพื้น ผักมีอยู่แค่กระจิริด ลวกน้ำแล้วคงหดเหลือไม่พอก้นถ้วยด้วยซ้ำ จะเอาไปทำอะไรได้เล่า!
จะว่าไปซื้อที่ตลาด แต่บ้านไหนขายผักก็ต้องไปแต่เช้าตรู่ทั้งนั้น ไปป่านนี้คงเหลือแต่ผักแห้งแล้วกระมัง
ถึงซือเหนียงจะไม่ประสีประสาเรื่องงานบ้านงานเรือน แต่ลิ้นกลับเรื่องมากนัก อย่างไรก็ไม่มีทางแยกไม่ออกระหว่างผักสดกับผักแห้ง
จังหวะนั้นเอง เถ้าแก่โหวจากโรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามก็เอามือซุกแขนเสื้อเดินทอดน่องเข้ามา พอมองลงไปที่พื้นก็หรี่ตายิ้มพลางทักว่า
“อ้าว เถ้าแก่เนี้ยซือก็ชอบกินพวกของป่าพวกนี้กับเขาด้วยหรือ”
“เอ๋ อ๋อ!” คนคุ้นเคยกันอยู่แล้ว ซือเยี่ยนสิงจึงผายมือให้เขาตามสบาย “รกไปหน่อย ให้ท่านหัวเราะเยาะแล้ว นั่งก่อนสิเจ้าคะ หงกั่ว ยกน้ำผลไม้มาให้ถ้วยหนึ่ง”
หงกั่วขานรับเสียงใสเจื้อยแจ้ว น้ำเสียงหวานหยดย้อย ช่างสมชื่อจริง ๆ
“อย่าเลย ๆ” เถ้าแก่โหวรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “วัน ๆ ข้าก็เฝ้าแต่โรงน้ำชา ว่างเมื่อไหร่ก็ซดน้ำชาจนพุงกาง ยังจะแล่นมากินน้ำผลไม้อะไรของเจ้าอีกล่ะ ดื่มไม่ลงแล้ว อย่าเปลืองเลย”
“อ้อ จริงด้วยสิ” ซือเยี่ยนสิงจึงเปลี่ยนคำสั่งใหม่ “งั้นยกจานรวมของว่างมาให้เถ้าแก่โหว ลงบัญชีข้า”