บ้านใหม่

บ้านใหม่

หวังเหอเดินหน้ามุ่ยเข้ามา แล้วก็เดินสะบัดก้นจากไปด้วยความโมโหฉุนเฉียวยิ่งกว่าเดิม

ก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินย้อนกลับมาโยนเงินทิ้งไว้ให้

ฮึ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ เขาไม่ยอมให้ใครเอาไปเป็นขี้ปากนินทาหรอก

เจิ้งผิงอันถือชามซดช่วนช่วนน้ำมันพริกเสียงดังซู้ดซ้าด ริมฝีปากทั้งสองข้างเคลือบไปด้วยน้ำมันวาววับจนดูเซ็กซี่อย่างประหลาด

เขาหรี่ตามองตามแผ่นหลังของหวังเหอที่เดินไกลออกไป พลางเอ่ยถามซือเยี่ยนสิง “มาหาเรื่องเหรอ”

ท่าทางดูมาไม่ดีเลยแฮะ

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เขาอาละวาดไม่ออกหรอก”

ตราบใดที่หวังเจียงยังไม่ยอมล้มเลิกการค้าที่เมืองเอก คอของหวังเหอก็ยังถูกคล้องบังเหียนเอาไว้ ไม่มีทางคุมตัวเองไม่อยู่หรอก

ซือเยี่ยนสิงแบ่งน้ำมันพริกออกมาใส่ไหเล็กต่างหาก ปิดผนึกปากไหเรียบร้อย แล้วหยิบช่วนช่วนเสียบไม้ส่วนหนึ่งใส่ลงในกล่องอาหารสะอาดสะอ้าน ไหว้วานคนให้ช่วยเอาไปส่งที่บ้านตระกูลเจิ้งกับสำนักศึกษาประจำอำเภอ