เผชิญหน้า

เผชิญหน้า

ฮูหยินพานก้มมองเต้าหู้เส้นตุ๋นน้ำแกงไก่ชามนั้น ใช้หลังมือทาบขอบชามดูความร้อน แล้วหันมองออกไปในความมืดนอกเรือน

ยังอุ่นจัดอยู่ พี่ท่านก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว กำลังน่ากินพอดี

“ลูกชิ้นหมูทอดจานนั้นเอาไปวางไกลหน่อย” ฮูหยินพานสั่งจัดสำรับ “เมื่อเช้าข้าเห็นนายท่านเหมือนจะมีอาการร้อนใน กินเนื้อสัตว์ให้น้อยหน่อยจะดีกว่า”

“ฮูหยินเจ้าคะ” สาวใช้คนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา รายงานเสียงเบา “นายท่านมาถึงลานเรือนที่สองข้างหน้าแล้วเจ้าค่ะ แต่ได้ยินคนพูดกันว่าวันนี้นายท่านโมโหร้ายกาจมาก ตอนนี้ก็ยังฮึดฮัดไม่หายเลยเจ้าค่ะ”

ฮูหยินพานรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น

สาวใช้จึงขยับเข้าไปกระซิบใกล้ๆ “ดูเหมือนเถ้าแก่ซือคนนั้นจะมาปรึกษาเรื่องของขวัญสิ้นปีเจ้าค่ะ ไม่รู้ไปพูดจาผิดหูอะไรเข้า ทำเอานายท่านด่าเปิงไปยกใหญ่ คนที่เข้าเวรอยู่ข้างนอกได้ยินกันหมดเลยเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่ซือหรือ นั่นเป็นแม่หนูที่เฉลียวฉลาดมากคนหนึ่งไม่ใช่หรือไร ก่อนหน้านี้นายท่านยังเคยเอ่ยปากชมอยู่เลย ไฉนถึงได้...

“นายท่าน!”

เสียงทำความเคารพดังมาจากนอกประตู เสียงฝีเท้าคุ้นหูเดินใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งหนักทั้งกระชั้น บ่งบอกว่าผู้เป็นนายกำลังหงุดหงิดเต็มประดา