เต้าหู้ย่าง

เต้าหู้ย่าง

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ช่วงต้นเดือนสิบสองปีนี้ ก็น่าจะมีการตั้งโรงทานแจกโจ๊กแจกยาที่นอกเมืองเหมือนเดิม ถึงตอนนั้นทุกคนก็คงลงขันกัน เจ้าถ้าอยากขยับแข้งขยับขา ไปโผล่หน้าสักหน่อยย่อมดีที่สุด แต่ถ้าขี้เกียจไป จะส่งคนข้างล่างเอาป้ายร้านซือเจียห่าวเว่ยไปแขวนไว้นอกเพิงก็ไม่ต่างกันหรอก”

ตอนที่พูดเรื่องนี้ นอกหน้าต่างกำลังมีหิมะปุยใหญ่โปรยหนา เจิ้งอี้ถอดเสื้อคลุมขนมิงก์ตัวหนาออก แล้วมานั่งเบียดข้างเตาไฟเล็กในห้องส่วนตัวของร้านซือเจียห่าวเว่ยกับเถ้าแก่จวง พลางพูดคุยไปพลางคอยจ้องเต้าหู้แห้งกับเหนียนเกาบนตะแกรงลวดตาไม่กะพริบด้วยความระแวง

ซือเยี่ยนสิงกำลังปรุงน้ำจิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอาเผ็ดไหมคะ”

ชายวัยกลางคนค่อนไปทางแก่อีกสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน “เอา!” “ไม่เอา!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ทั้งคู่ก็หรี่ตาสบตากัน สายตาที่มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความดูแคลนและไม่อยากจะเชื่อ

เจิ้งอี้เชิดคางมองเถ้าแก่จวง “กินเผ็ดไม่ได้ นับเป็นลูกผู้ชายได้ยังไง!”

เถ้าแก่จวงหัวเราะเยาะ ไม่สะทกสะท้านกับคำยั่วยุแม้แต่น้อย “นึกว่าตัวเองยังหนุ่มยังแน่นอยู่หรือไง ต้นเดือนใครกันนะที่ถ่ายไม่...”

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าฝั่งตรงข้ามยังมีสาวบริสุทธิ์นั่งอยู่อีกคน ใบหน้าแก่ชราจึงแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดแบบเก้ ๆ กัง ๆ “ใครกันนะที่กุมท้องครวญครางอยู่น่ะ”

ทั้งสองรู้จักกันมาร่วมยี่สิบปี ความสัมพันธ์แนบแน่น จึงเปิดโปงไส้พุงกันแบบไม่ไว้หน้าสักนิด